Już 7 października, podczas Gali na Zamku Królewskim w Warszawie, dowiemy się, kto otrzyma tytuł Nauczyciel Jutr@ 2026. Zanim to nastąpi, przedstawiamy piątkę osób, które jury konkursu organizowanego wspólnie z Głosem Nauczycielskim, wybrało do tegorocznego finału. Łączy ich pasja, zapał do pracy i stawianie młodzieży na pierwszym miejscu. Poznajcie ich bliżej.
Krzysztof Jasiński – nauczyciel matematyki w I Liceum Ogólnokształcącym z Oddziałami Mistrzostwa Sportowego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sopocie
Nie zliczę, ile razy, idąc zjeść drugie śniadanie, widziałam kolejkę fanów matematyki, którzy zostawali na przerwach, by zadać pytanie, poprosić o pomoc lub podzielić się wątpliwościami – pisze Agnieszka Kopacza, Nauczycielka Roku 2025, w rekomendacjach dla Pana Krzysztofa. Nauczyciel nie skupia się jednak tylko na matematyce. Wie, że jako wychowawca musi mierzyć się z prawdziwymi problemami podopiecznych. Aby lepiej ich wspierać, ukończył kurs tutoringu, zintensyfikował współpracę z gabinetem psychologiczno-pedagogicznym i rozpoczął studia z pedagogiki. Dziś jest doktorem nauk społecznych, ale wie, że nie zawsze musi pomagać sam.
Środowisko cyfrowe traktuje jako nieodłączny element życia młodych ludzi i uważa, że kluczowe jest, by funkcjonowali w nim świadomie. Dlatego działa na przykładach – na lekcjach wykorzystuje informacje o czasie spędzonym przed ekranem, wspólnie sprawdzają, jak ChatGPT radzi sobie z zadaniami maturalnymi z matematyki. To pokazuje uczniom, że sztuczna inteligencja też się myli i warto się nią wspierać, ale nie wyręczać.
Unikatowym projektem Pana Krzysztofa jest Escape Room, który zbudował i wyposażył wraz z uczniami. Trzy pomieszczenia przenoszą uczestników do pracowni szalonego naukowca gdzie, aby uchronić Sopot przed zagładą, muszą zmierzyć się z zagadkami. Innym ciekawym miejscem jest sala 67, którą razem z licealistami wyremontował i zaaranżował na matematyczną dżunglę. Pan Krzysztof umieścił w sali kłódki, pudełka i sejf. Jednym z najbardziej nietypowych wydarzeń jest lekcja o ciągach - uczniowie muszą wykraść na niej odpowiedzi do sprawdzianu… z biurka nauczyciela.
Jarosław Piech - nauczyciel geografii, języka angielskiego i edukacji zdrowotnej w I Liceum Ogólnokształcącym im. Zygmunta Krasińskiego w Ciechanowie
Najważniejsze dla Pana Jarosława jest podmiotowe traktowanie każdego ucznia oraz rozwijanie empatii. Wspiera go w tym interdyscyplinarne wykształcenie – jest magistrem geografii i filologii angielskiej, ukończył też studia z etyki, rewalidacji i kompetencji wychowawczych. Od lat wdraża programy PAH oraz koordynuje w szkole program „Godzina dla MŁODYCH GŁÓW” Fundacji UNAWEZA. Dowodem zaufania jego uczniów jest tytuł Belfer Roku 2022.
Stosuje wiele aktywnych metod, projekty badawcze, eksperymenty, wykorzystuje też narzędzia cyfrowe. Włącza uczniów w badania naukowe Polskiej Akademii Nauk, oraz współpracę międzynarodową. Kluczowym elementem jego pracy jest rozmowa o zagrożeniach w sieci. Zrealizował projekt „Cybernauci – bądź bezpieczny w sieci”, w ramach którego rozmawiał z podopiecznymi o cyberzagrożeniach, ochronie wizerunku i fake newsach. Pan Jarosław uważa, że aktywność online mocno rzutuje na psychikę młodzieży, dlatego regularnie rozmawia z uczniami i uczennicami o ich obawach, presji rówieśniczej w mediach społecznościowych oraz potrzebie cyfrowego detoksu.
Mateusz Ryszczyński, nauczyciel chemii w Spark Academy w Poznaniu
Pana Mateusza trudno nazwać po prostu „nauczycielem chemii”. Chemia jest oczywiście bardzo ważną częścią jego pracy, ale jego wpływ na uczniów i szkołę zdecydowanie wykracza poza przedmiot – pisze w rekomendacjach dyrektorka szkoły w której pracuje. Zdecydowanie najważniejszy jest dla niego to, żeby uczeń naprawdę brał udział w swoim procesie uczenia się i rozwoju. Dlatego dużo rozmawia z młodzieżą o ich własnej motywacji – wie bowiem, że każdy ma swoje cele, marzenia i możliwości a jego rolą jest pomóc je odkryć.
Jako nauczyciel prowadzi dużo zajęć laboratoryjnych. Korzysta z odwróconej lekcji i pracy projektowej. Uczniowie planują pracę, dzielą role, tworzą prototypy, popełniają błędy i poprawiają swoje rozwiązania. Jednym z przykładów jego podejścia do pracy jest projekt „masła w sprayu”. Uczniowie pracowali nad zadaniem rok i finalnie osiągnęli sukces. Najważniejsze jest jednak to, co działo się po drodze - Pan Mateusz wspierał swoich uczniów i uczennice, ale często obserwował też ich pracę z boku - uważa, że tylko czując sprawczość, młodzi ludzie biorą odpowiedzialność za swoje działania i finalnie się rozwijają.
Jeśli chodzi o technologie, nie traktuje jej jako celu samego w sobie. Najważniejsze jest dla niego, żeby uczniowie rozumieli, kiedy narzędzie naprawdę im pomaga, a kiedy zaczyna zastępować ich własne myślenie. Dużo rozmawia o możliwościach AI, ale też o ograniczeniach: halucynacjach, błędnych odpowiedziach, konieczności sprawdzania źródeł i odpowiedzialności za efekt końcowy. Porusza też kwestie prywatności i praw autorskich.
Pan Mateusz potrafi być blisko uczniów. Nie oznacza to jednak, że przestaje od nich wymagać. Wręcz przeciwnie. Jest konkretny, konsekwentny i bardzo dobrze zorganizowany. Jeżeli coś obiecuje, to tego dotrzymuje. Jeżeli ustala z uczniami zasady, sam również ich przestrzega. Jego autorytet jest naturalny i nie udaje, że wszystko wie.
Grzegorz Szczechla, nauczyciel biologii w II Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Cieszynie
W pracy nauczyciela biologii i wychowawcy najważniejsze dla Pana Grzegorza jest budowanie relacji opartych na dialogu, zaufaniu i poczuciu sprawczości uczniów. O kompetencje społeczne młodzieży dba stwarzając jej przestrzeń do działania – włącza j w wolontariat przy organizowanych przez siebie imprezach sportowych, ucząc odpowiedzialności i pracy zespołowej. Na lekcjach stosuje metody aktywizujące i nauczanie w terenie. Organizuje warsztaty biologiczno-survivalowe, a przede wszystkim przenosi teorię na konkret – jako zapalony sportowiec wykorzystuje dane fizjologiczne ze swoich startów i treningów do analizy przez młodzież – to czyni biologię namacalną.
Sport zajmuje w jego życiu niezwykle ważne miejsce. Od jakiegoś czasu łączy swoją pasję z pracą nauczyciela – zrozumiał bowiem, że wiarygodność buduje się nie tylko wiedzą, ale także konsekwencją, odwagą i gotowością do podejmowania trudnych wyzwań. Chciał pokazać młodzieży, że ambitny cel może służyć czemuś większemu niż osobisty sukces. W myśl tej zasady postanowił ścigać się z zachodzącym słońcem i przejechać rowerem trasę z Wisły do Gdańska w ciągu jednego dnia. Łącznie 620 km. Postanowił zamienić litry wylanego potu na środki, które pomogą uczniom finansować naukę, rozwijać pasje i realizować ambitne projekty. Cała zebrana kwota miała zasilić fundusz stypendialny dla najzdolniejszych uczniów szkoły. Dlaczego? Bo jak mówi - wierzy, że inwestycja w młodzież to najlepsza inwestycja w naszą wspólną przyszłość. Uważa, że jego podopieczni to przyszli naukowcy, lekarze i inżynierowie. Chciał im pokazać, że sport może stać się narzędziem edukacji i solidarności społecznej a dzięki determinacji można osiągnąć rzeczy z pozoru niemożliwe – zarówno na rowerze, jak i w nauce. Wyścig ze słońcem zakończył się sukcesem. Pan Grzegorze przejechał rowerem Polskę w 15 godzin ze średnią prędkością 41 km/h. Jednocześnie udało mu się wspólnie z młodzieżą zebrać ponad 140 tys. złotych.
Historia z rowerem łączy się też z jego podejściem do technologii, traktuje ją bowiem nie jako zagrożenie, lecz jako potężne narzędzie do budowania zaangażowania, dojrzałości społecznej i sprawczości młodego pokolenia. Rozmawia z uczniami, jak świadomie korzystać z mediów społecznościowych, kreować pozytywny przekaz, budować społeczności wokół wartościowych celów i unikać pułapek algorytmów czy powierzchownych relacji. Najlepszym przykładem jest kampania społeczna „Wyścig z Słońcem”. Jak pisze w zgłoszeniu, wspólnie z młodzieżą analizował mechanizmy komunikacji cyfrowej, transparentność zbiórek internetowych oraz rolę narracji w budowaniu zaangażowania społecznego. Dla uczniów była to bezcenna lekcja w praktyce: zobaczyli, jak wyjść z roli biernego konsumenta treści i stać się aktywnym, tworzącym liderem opinii.
Anna Szczepaniak, nauczycielka języka angielskiego w Szkole Podstawowej nr 9 im. Mikołaja Kopernika w Dzierżoniowie
W pracy nauczyciela najważniejszy dla Pani Anny jest uczeń – jego poczucie bezpieczeństwa, wiara we własne możliwości i ciekawość świata. Chce, aby szkoła była miejscem, które otwiera, a nie zamyka. Dlatego wykorzystuje język angielski i projekty międzynarodowe, aby umożliwiać uczniom i uczennicom prawdziwy kontakt z rówieśnikami z innych krajów. To właśnie projekty międzynarodowe są tym, co zmieniło sposób jej pracy. Wszystko zaczęło się w 2005 roku, kiedy trafiła na informacje o programie eTwinning. Pomyślała wówczas, że to szansa, aby jej uczniowie naprawdę poznali swoich rówieśników z innych krajów, a nie tylko czytali o nich w podręczniku. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, dziś trudno zliczyć ile projektów, wyjazdów i wymian zorganizowała Pani Anna, angażując w to całą społeczność szkolną.
Pani Anna pracuje metodę projektu, ceni pracę zespołową, zadania problemowe, gry i elementy CLIL. Jej uczniowie i uczennice mają możliwość wyboru sposobu wykonania zadania, dzielenia się pomysłami i brania odpowiedzialności za wspólną pracę. W ramach innowacji „Z mózgiem za pan brat” wprowadziła także ćwiczenia Brain Gym, które pomagają aktywizować się, koncentrować i przełamywać zmęczenie podczas lekcji.
Poprzez Szkolny Klub Wolontariatu i akcje charytatywne uczy empatii, współpracy i odpowiedzialności za innych. Stara się, aby uczniowie nie byli tylko odbiorcami działań, ale ich współtwórcami – podejmowali decyzje, inicjowali działania i widzieli, że ich głos ma znaczenie. Zależy jej, aby uczniowie kończyli szkołę nie tylko z wiedzą i znajomością języka, ale z otwartością na ludzi, ciekawością świata i przekonaniem, że mogą mieć wpływ na swoje otoczenie.Bardzo ważnym tematem w jej pracy jest bezpieczeństwo w internecie i traktuje je jako stały element pracy z uczniami, a nie temat, o którym rozmawiamy tylko przy okazji Dnia Bezpiecznego Internetu. Podczas każdego projektu eTwinning rozmawia z uczniami i uczennicami o zasadach bezpiecznego korzystania z sieci, ochronie prywatności, odpowiedzialnym publikowaniu treści i szacunku wobec innych. Rozmawia też o tym, że w internecie, tak jak w życiu, ponosimy odpowiedzialność za swoje zachowanie.
